Dziecko już jest człowiekiem

 



„Dziecko nie staje się człowiekiem, ale już nim jest.”

– Janusz Korczak, Prawa dziecka do szacunku


Żyjemy w środowisku, które wciąż traktuje dzieci jak własność rodziców. Jak istoty „mniej wiedzące”, podporządkowane, takie, którym można narzucić swoją wolę, bo przecież dorosły „przeżył już więcej” i „wie lepiej”.


Dlatego tak dziwnie patrzy się na rodziców, którzy traktują swoje dzieci jak partnerów – jak osoby równe w godności, choć różne w doświadczeniu. Wciąż budzi zdziwienie, kiedy dziecko ma głos, a jego zdanie jest wysłuchane i ważne przy podejmowaniu decyzji.


Moje dzieci – każde z nich – zawsze były dla nas wartością samą w sobie. Zawsze rozmawialiśmy z nimi serio, liczyliśmy się z ich spostrzeżeniami, pytaniami, emocjami. Szczepan, pomimo swojej niepełnosprawności i spektrum autyzmu, jest tak samo ważny. Jego zdanie, jego wybory, jego potrzeby – to punkt wyjścia.


Staram się opiekować nie tylko nim, ale i jego światem – jego emocjami, jego przestrzenią, tym, co dla niego trudne i tym, co sprawia mu radość. Zawsze z poszanowaniem i godnością, bo przede wszystkim jest człowiekiem.


Edukacja domowa daje nam jeszcze większą przestrzeń, by to realizować. Możemy pracować na naszych zasadach, w jego tempie i zgodnie z jego możliwościami. To buduje nie tylko wiedzę, ale też motywację, poczucie sensu i owoce, które dojrzewają w swoim czasie.


Korczak miał rację – dziecko nie staje się człowiekiem, ono już nim jest. Wystarczy, że my dorośli będziemy potrafili to dostrzec.



✨ A Wy jak to czujecie? Czy łatwo jest w codzienności zobaczyć w dziecku pełnoprawnego człowieka – nie „przyszłego dorosłego”, ale człowieka tu i teraz?

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mama na pełen etat. I na wszystkie inne też

Obraz
Kiedy ktoś pyta mnie, czy pracuję zawodowo, mam ochotę się roześmiać. Albo poprosić o kawę i godzinę rozmowy ☕💬 Bo jak w kilku zdaniach opowiedzieć o tym, co robię każdego dnia, skoro nie mam etatu, umowy, wypłaty? Jestem na 100% mamą 👩. I na 100% żoną 💑. A przy okazji – pedagogiem, terapeutką, kucharką, specjalistką od emocji, prania, gotowania, planowania, naprawiania i ogarniania. Kobietą, która robi wszystko, tylko nie ma za to wypłaty. Ale za to ma dom 🏡. Żywy, tętniący, pełen obecności. I to jest mój etat. Od ponad dwudziestu lat. Nie jestem wyjątkiem. Wiem, że wiele z nas, kobiet, matek, działa w podobnym rytmie. W rytmie niedocenienia. W rytmie niewidzialnej pracy. W rytmie, w którym powodów do radości często jest mniej niż tych, które frustrują, przygniatają, wysysają energię. Dlatego trzeba mieć naprawdę mocną głowę 🧠. I dobre serce ❤️. I wytrzymałość. Nie da się być na 100% w dwóch miejscach naraz. Kiedy próbowałam łączyć dom z pracą zarobkową, coś zawsze się sypało. Al...
Czytaj więcej

Autyzm to nie choroba. To inny sposób bycia w świecie.

Obraz
  Autyzm nie jest chorobą, którą trzeba wyleczyć. Nie jest też „dziwactwem” ani brakiem wychowania. Autyzm to inny sposób odbierania świata — intensywniej, głębiej, czasem trudniej. To nadmiar dźwięków, emocji i bodźców, które dla większości ludzi są niezauważalne. To inny rytm, inne tempo, inna mapa rzeczywistości. Osoby w spektrum autyzmu po prostu doświadczają świata inaczej. Czasem potrzebują ciszy, rutyny, przewidywalności. Czasem unikają kontaktu wzrokowego — nie dlatego, że nie chcą relacji, tylko dlatego, że to dla nich zbyt intensywne. Jak powiedziała Joanna Ławicka: „Autyzm to odmienny sposób bycia i rozwoju, nie zaburzenie, które trzeba naprawić.” To właśnie zmiana perspektywy — z „naprawiania” na rozumienie — daje ludziom w spektrum przestrzeń, by mogli po prostu być sobą. Jacek Kielin przypomina, że nie powinniśmy „robić czegoś dla” osoby w spektrum, ale „być z nią” — współuczestniczyć, wspierać, budować relację. Bo dorosłość w spektrum nie zaczyna się w dniu osiemnast...
Czytaj więcej

Między stałością a światem. Nasza droga przez dorosłość w spektrum🌿

Obraz
  Oprowadzanie po świecie dorosłości nie kończy się w chwili, gdy dziecko osiąga pełnoletność. Tak naprawdę zaczyna się wtedy na nowo — inaczej, trudniej, delikatniej, ale jeszcze bardziej świadomie. Ostatnio wybraliśmy się na Wawel, korzystając z listopadowych darmowych wejść. Okazja była właściwie z dnia na dzień, więc spontanicznie z niej skorzystałam. I dopiero później przypomniałam sobie, że spontaniczność w spektrum nie jest tym samym, co spontaniczność w neurotypowości. Zmiana planu, brak przygotowania, zaburzenie rutyny — to wszystko ma swoją cenę. Był więc sprzeciw, marudzenie, pytania „po co i dlaczego”. Ale samo zwiedzanie okazało się dla niego wartościowe i naprawdę ciekawe. Emocje przed i po były trudne — doświadczenie samo w sobie było dobre. I to jest właśnie ten balans, który jako rodzic w spektrum uczę się trzymać każdego dnia. Szanuję rutynę, bo wiem, że daje stabilność. Ale wiem też, że jeśli nigdy nie wprowadzę niczego nowego, to nie nauczę go elastyczności ani ...
Czytaj więcej