Nie jesteśmy produktem 🌿

 

Są takie tematy, które wracają do mnie jak echo.

Wracają, bo widzę, jak wiele kobiet gubi siebie w pogoni za obrazkiem z katalogu, w dopasowywaniu się do czyichś wyobrażeń, w próbach wpisania się w czyjeś ramki.

I czasem aż boli, kiedy patrzę, jak ktoś rezygnuje z własnej naturalności, swojego blasku, swojej intuicji – po to, by zdobyć aprobatę świata, który nawet nie zatrzyma się na chwilę, żeby poznać tę prawdziwą wersję.

Bo prawda jest taka, że stylu, klasy i kobiecości nie da się kupić za pieniądze.

Nie znajdziesz ich na wieszaku.

Nie nauczysz się ich z instrukcji krok po kroku.

One rodzą się w nas – i są w nas od zawsze.

Nie jesteśmy produktem.

Nie jesteśmy wytworem cudzych wyobrażeń, które ktoś chce nam narzucić, ubrać jak kostium i powiedzieć: „Tak teraz wyglądaj, tak się zachowuj, taką bądź”.

A jednak coraz częściej świat próbuje nas w to wcisnąć.

Żyjemy w czasach globalnego zakupoholizmu.

Kupujemy wszystko – gotowe dania, gotowe przepisy na życie, gotowe wzory na to, jak powinna wyglądać „kobieta z klasą”.

Wizażysta, koncern modowy, katalog… I nagle gubimy siebie.

Zapominamy, że rodzimy się z czymś swoim – ze swoim stylem, swoim patrzeniem na świat, swoją wrażliwością i intuicją.

Zapominamy, że mamy w sobie coś, czego nie da się skopiować – naszą niepowtarzalność.

Brakuje mi w mediach słów o tym, że kobieta ma intuicję – nie tylko „instynkt macierzyński” w uproszczonym znaczeniu, ale prawdziwy, wewnętrzny kompas.

Że ma łagodność i siłę.

Że potrafi dostrzec dobro w codzienności, uszanować swoją ciszę, cieszyć się małymi rzeczami.

Że nie musi gonić, by spełniać cudze oczekiwania.

Że nie musi udawać, by być akceptowaną.

Kiedy zaczynamy grać rolę kogoś, kim nie jesteśmy – maska prędzej czy później spada.

A wtedy zostaje pustka.

Może właśnie stąd gubi się człowieczeństwo.

Może stąd gubi się ta radość z codziennych, prostych chwil:

że wstaliśmy,

że zrobiliśmy sobie herbatę,

że mogliśmy porozmawiać z kimś bliskim,

zadzwonić do koleżanki,

pobiegać,

zrobić zakupy,

usiąść na chwilę i poczytać książkę.

Dziś to wszystko przykrywa pęd, stres i ciągłe porównywanie się.

Już nie chodzi tylko o nowy samochód, dom czy wakacje z katalogu – chodzi też o to, że nawet nasz spacer czy ubranie muszą „spełniać” cudze wyobrażenia.

Styl i klasa — to się ma w środku

Każdy z nas ma swój styl.

Twój może być lnianą sukienką z bazarku, mój – starym, miękkim swetrem po mamie.

Styl to nie metka.

To nie instrukcja w modowym magazynie.

To poczucie, że jesteś sobą.

Klasa też nie jest głośna.

Nie potrzebuje braw ani oklasków.

To ciepło w spojrzeniu, ton głosu, spokój w gestach.

To bycie wiernym sobie – bez porównywania się, bez gonitwy.

Nie kupisz jej za pieniądze.

Nie uzyskasz jej w pakiecie od wizażystki.

Bo to nie jest coś, co można włożyć na siebie jak płaszcz – to jest coś, co nosi się w sercu.

Oryginalność i bliskość

Tak, są zasady dobrego wychowania, które warto znać.

Ale po latach życia i spotkań z ludźmi wiem, że najlepsza zasada jest jedna:

żyj tak, jak chcesz być traktowany.

Chcesz być akceptowany – akceptuj.

Chcesz spotykać się z uśmiechem – dawaj go pierwszy.

Odkąd żyję blisko siebie – tej prawdziwej, wewnętrznej – odkąd czuję w sobie radość, miłość i spokój… to wszystko wychodzi na zewnątrz.

Przyciągam ludzi, z którymi mogę być w pełni sobą.

Może właśnie dlatego nasz prawie trzydziestoletni związek przetrwał burze, zakręty i próby.

Bo zmieniamy się, docieramy – i pozostajemy sobą.

Naturalni. Prawdziwi.

Nie wytworzeni.

Ja

Jestem dzieckiem natury.

Dzieckiem prób i błędów.

Kobietą szukającą swojego miejsca – trochę czarownicą, trochę dobrą wróżką.

Kieruję się intuicją i rozumem.

Nie potrzebuję poklasku ani tłumu wielbicieli.

Robię to, co robię, po to, żeby pokazać innym, że są najlepszą wersją siebie – takimi, jacy są teraz.

Nie potrzebują wielkich zmian, by zasługiwać na miłość, szacunek, szczęście.

Wróćmy do siebie 🌿

Wróćmy do korzeni.

Do tego, co naturalne i nasze.

Bo wtedy nasz styl będzie najlepszy – bo będzie nasz, indywidualny, wyjątkowy.

A nasza klasa – nie do podważenia.

Nie ma tu lepszej czy gorszej wersji.

Każdy z nas jest najlepszą wersją siebie.

Przestańmy spełniać cudze oczekiwania.

Przestańmy nosić mundury, które nie są nasze.

Zdejmijmy sznurki marionetki i weźmy życie w swoje ręce.

Nawet jeśli na początek będzie to mały krok – ważne, żeby był nasz.

Poszukajmy ścieżki, która da nam spokój, radość i spełnienie.

Takiej, z której nie będziemy musieli gonić za czymś, co nigdy nie było nasze.