Mama na pełen etat. I na wszystkie inne też

Kiedy ktoś pyta mnie, czy pracuję zawodowo, mam ochotę się roześmiać. Albo poprosić o kawę i godzinę rozmowy ☕💬 Bo jak w kilku zdaniach opowiedzieć o tym, co robię każdego dnia, skoro nie mam etatu, umowy, wypłaty?

Jestem na 100% mamą 👩. I na 100% żoną 💑. A przy okazji – pedagogiem, terapeutką, kucharką, specjalistką od emocji, prania, gotowania, planowania, naprawiania i ogarniania. Kobietą, która robi wszystko, tylko nie ma za to wypłaty. Ale za to ma dom 🏡. Żywy, tętniący, pełen obecności. I to jest mój etat. Od ponad dwudziestu lat.

Nie jestem wyjątkiem. Wiem, że wiele z nas, kobiet, matek, działa w podobnym rytmie. W rytmie niedocenienia. W rytmie niewidzialnej pracy. W rytmie, w którym powodów do radości często jest mniej niż tych, które frustrują, przygniatają, wysysają energię. Dlatego trzeba mieć naprawdę mocną głowę 🧠. I dobre serce ❤️. I wytrzymałość.

Nie da się być na 100% w dwóch miejscach naraz. Kiedy próbowałam łączyć dom z pracą zarobkową, coś zawsze się sypało. Albo praca, albo dom 🏠. A ja – między nimi – rozdarta. Zmęczona. Nieobecna.

Więc odpuściłam. I nie – nie odpuściłam siebie. Wręcz przeciwnie 🌿

Zamiast ścigać się z systemem i próbować spełniać oczekiwania świata, wybrałam swoją drogę. Zatrzymałam się w miejscu, które jest moje. W domu 🛋️. I to był wybór świadomy. Dojrzały. Mocny. Wbrew opiniom, wbrew spojrzeniom. W zgodzie ze sobą.

Bo to właśnie dzięki temu, że jestem – ten dom działa 🏡. Dzięki temu, że jestem – Szczepan rozwija się w swoim rytmie, we wspierającej, czułej obecności. Dzięki temu, że jestem – moje starsze, dorosłe już dzieci wciąż ze mną rozmawiają. Może właśnie dlatego ten kontakt jest dzisiaj głębszy, spokojniejszy, oparty na wzajemnym zaufaniu i cieple. A moja relacja z mężem dojrzewa razem z nami. Spokojniej. Głębiej. Bez tej codziennej presji świata z zewnątrz.

Dziś jestem spełnioną Panią Domu 👑. Piszę to z wielkiej litery i z dumą. Bo nie ma dla mnie nic bardziej wartościowego niż świadomość, że jestem najlepszą wersją siebie, jaką potrafię być. Że jestem obecna. Że to, co budujemy każdego dnia, ma sens 🧡

Kiedyś, dwadzieścia lat temu, słyszałam, że „siedzę w domu”, że jestem na utrzymaniu, że marnuję swój potencjał. Był we mnie wstyd, poczucie winy, zagubienie. Były spojrzenia i komentarze, które miały mnie zgiąć wpół. I niestety, czasem się udawało.

Dziś już nikt mnie tak nie złamie. Bo wiem, kim jestem. I wiem, co robię 💪 Wiem też, czego nie muszę. Nie muszę się już tłumaczyć. Nie muszę nikomu niczego udowadniać. Nie muszę mieć tytułów, certyfikatów, stanowiska. To, co mam – wystarczy. I to, kim jestem – wystarczy.

Odkąd jesteśmy w edukacji domowej, mam więcej czasu dla siebie. I więcej przestrzeni dla nas. Skończyły się wieczne pożary do gaszenia 🔥, które fundował system. Zniknęły telefony ze szkoły, nieprzyjemne rozmowy, sytuacje, które rozsadzały nasze dni i serca 💔. Zniknęło też to obciążenie, które spadało na mnie – bo przecież jeśli dziecko ma trudności, to matka zawiniła. Bo matka za mało wymaga, za bardzo chroni, nie ogarnia. Bo to ona urodziła chore dziecko.

A teraz? Teraz wszystko dzieje się w rytmie naszej rodziny 👣. Nawet jeśli są trudne momenty – ogarniamy je po swojemu. Bez oceny. Bez pośpiechu. Bez systemowych absurdów. Z miłością i uważnością 🌷

To nie znaczy, że jest łatwo. Ale to znaczy, że jest prawdziwie. Że jesteśmy razem. Że mam wpływ na to, jak wygląda nasza codzienność. Że mam czas i przestrzeń, by być blisko 🌿

Nie mam wypłaty. Ale mam siłę 💪 Nie mam papieru. Ale mam relację 🤝 Nie mam awansu. Ale mam bliskość 🤍

Nie jestem tylko mamą. Ale bycie mamą i żoną, z całym sercem i codzienną obecnością, to największy projekt mojego życia 👩‍❤️‍👨👩‍👦‍👦

A przy tym wszystkim – wciąż się rozwijam. Czytam. Uczę się. Nie romansidła (chociaż czasem też! 😉), ale głównie książki psychologiczne, pedagogiczne, dotyczące spektrum, poradniki, wsparcie edukacji domowej, książki historyczne, biografie. Szukam wszystkiego, co mnie rozwija, bo wtedy mózg jest w nieustannym progresie, w ruchu – łatwiej mu przyswajać, kojarzyć, łączyć. Zapisuję się na webinary, słucham wykładów, biorę udział w konferencjach o spektrum i neuroróżnorodności. Szukam miejsc, gdzie mogę spełniać swoje marzenia. Małe i duże ✨ I wciąż mam w sobie przestrzeń, żeby marzyć dalej 🌙

Bo dom nie przekreśla kobiety. Dom ją buduje 🏡 Jeśli tylko ona sama się w nim nie zatraci.

A ja się nie zatraciłam. Zbudowałam coś, z czego jestem dumna 🌟 Nieidealne. Nie zawsze łatwe. Ale moje. Prawdziwe. Ciepłe. Z zieloną herbatą 🍵, z książką pod kocem, z Mańkiem rozwalonym na środku łóżka 🐾 i z tym bezcennym czasem dla Szczepka – na którego zawsze mam przestrzeń. Bo on zawsze jest ważny. Codziennie siadamy razem – do czytania, do nauki, do gier. To nasz wspólny rytuał, nasza nauka, przyjemność i bliskość w jednym 📚.

I jeśli jesteś mamą, która wciąż słyszy, że „nic nie robi” — chcę Ci powiedzieć: robisz więcej, niż się komukolwiek wydaje 💛 Jesteś ważna. Jesteś potrzebna. Jesteś widzialna – nawet jeśli świat jeszcze tego nie zauważył 👀

To, co robisz, ma sens. I masz prawo być z siebie dumna 💚 Ja jestem.

Z serca, z czułością,

Chwilowamama 🌿