✨ Uśmiech – moja zbroja ze światła


Uwielbiam celebrować swoją kobiecość.

Nie rozumianą jako coś zewnętrznego. Nie udawaną.

Ale prawdziwą – taką, która wybiera radość, nawet gdy życie zaskakuje wyzwaniami.


Każdego dnia świat budzi mnie nowymi sprawami do załatwienia, napięciem, problemami,

od których nieraz pęka mi głowa.

Ale nauczyłam się, że jeśli chcę działać, wspierać, być uważna dla innych –

to najpierw muszę zatrzymać się przy sobie.


Bo żeby nie zatracić się w pędzie,

żeby nie zgubić swojej dziewczęcej radości i światła,

muszę umieć zajrzeć w siebie i powiedzieć:

„Jestem tu. Dla siebie też.”


Otulam się spokojem. Miłością. Serdecznością.

To nie jest ucieczka. To moja energia.

Nie twarda zbroja, nie krzyk – ale czułość i świadoma obecność.


Nie, to nie naiwność.

To odwaga.

Odwaga, by być sobą, gdy świat krzyczy, że trzeba być twardą.


Bo serdeczność to siła. A uśmiech – to moja zbroja ze światła.


W świecie, który wypacza pojęcie kobiecości,

chcę przypomnieć sobie i innym:

to coś naturalnego, delikatnego i pięknego.

To coś, co kryje się w każdej kobiecie – nawet jeśli czasem się zgubi.


Dbajmy o tę naszą wewnętrzną dziewczynkę.

O jej śmiech, lekkość, blask.

Niech emanuje światłem, radością i prostym uśmiechem.

Bo z tej dziewczęcej jasności rodzi się coś bardzo dorosłego:

wewnętrzna moc 🌸




Dziękuję, że jesteś tu ze mną.

Wiola – Chwilowamama🌿

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mama na pełen etat. I na wszystkie inne też

Obraz
Kiedy ktoś pyta mnie, czy pracuję zawodowo, mam ochotę się roześmiać. Albo poprosić o kawę i godzinę rozmowy ☕💬 Bo jak w kilku zdaniach opowiedzieć o tym, co robię każdego dnia, skoro nie mam etatu, umowy, wypłaty? Jestem na 100% mamą 👩. I na 100% żoną 💑. A przy okazji – pedagogiem, terapeutką, kucharką, specjalistką od emocji, prania, gotowania, planowania, naprawiania i ogarniania. Kobietą, która robi wszystko, tylko nie ma za to wypłaty. Ale za to ma dom 🏡. Żywy, tętniący, pełen obecności. I to jest mój etat. Od ponad dwudziestu lat. Nie jestem wyjątkiem. Wiem, że wiele z nas, kobiet, matek, działa w podobnym rytmie. W rytmie niedocenienia. W rytmie niewidzialnej pracy. W rytmie, w którym powodów do radości często jest mniej niż tych, które frustrują, przygniatają, wysysają energię. Dlatego trzeba mieć naprawdę mocną głowę 🧠. I dobre serce ❤️. I wytrzymałość. Nie da się być na 100% w dwóch miejscach naraz. Kiedy próbowałam łączyć dom z pracą zarobkową, coś zawsze się sypało. Al...
Czytaj więcej

Autyzm to nie choroba. To inny sposób bycia w świecie.

Obraz
  Autyzm nie jest chorobą, którą trzeba wyleczyć. Nie jest też „dziwactwem” ani brakiem wychowania. Autyzm to inny sposób odbierania świata — intensywniej, głębiej, czasem trudniej. To nadmiar dźwięków, emocji i bodźców, które dla większości ludzi są niezauważalne. To inny rytm, inne tempo, inna mapa rzeczywistości. Osoby w spektrum autyzmu po prostu doświadczają świata inaczej. Czasem potrzebują ciszy, rutyny, przewidywalności. Czasem unikają kontaktu wzrokowego — nie dlatego, że nie chcą relacji, tylko dlatego, że to dla nich zbyt intensywne. Jak powiedziała Joanna Ławicka: „Autyzm to odmienny sposób bycia i rozwoju, nie zaburzenie, które trzeba naprawić.” To właśnie zmiana perspektywy — z „naprawiania” na rozumienie — daje ludziom w spektrum przestrzeń, by mogli po prostu być sobą. Jacek Kielin przypomina, że nie powinniśmy „robić czegoś dla” osoby w spektrum, ale „być z nią” — współuczestniczyć, wspierać, budować relację. Bo dorosłość w spektrum nie zaczyna się w dniu osiemnast...
Czytaj więcej

Między stałością a światem. Nasza droga przez dorosłość w spektrum🌿

Obraz
  Oprowadzanie po świecie dorosłości nie kończy się w chwili, gdy dziecko osiąga pełnoletność. Tak naprawdę zaczyna się wtedy na nowo — inaczej, trudniej, delikatniej, ale jeszcze bardziej świadomie. Ostatnio wybraliśmy się na Wawel, korzystając z listopadowych darmowych wejść. Okazja była właściwie z dnia na dzień, więc spontanicznie z niej skorzystałam. I dopiero później przypomniałam sobie, że spontaniczność w spektrum nie jest tym samym, co spontaniczność w neurotypowości. Zmiana planu, brak przygotowania, zaburzenie rutyny — to wszystko ma swoją cenę. Był więc sprzeciw, marudzenie, pytania „po co i dlaczego”. Ale samo zwiedzanie okazało się dla niego wartościowe i naprawdę ciekawe. Emocje przed i po były trudne — doświadczenie samo w sobie było dobre. I to jest właśnie ten balans, który jako rodzic w spektrum uczę się trzymać każdego dnia. Szanuję rutynę, bo wiem, że daje stabilność. Ale wiem też, że jeśli nigdy nie wprowadzę niczego nowego, to nie nauczę go elastyczności ani ...
Czytaj więcej