Mam prawo do siebie🌿


Nie tylko do pracy nad sobą, ale też do przestrzeni dla siebie.

Do zaopiekowania się sobą – na tyle, na ile mogę.


Bo nawet jeśli nie wyjadę na weekend, nie zostawię dziecka, nie pójdę na wielkie wydarzenie…

To mogę pójść na spacer. Na godzinę.

Mogę wpaść na lokalne warsztaty.

Mogę przeczytać kawałek książki.

I to już jest coś. To już jest baza.

Z niej buduję swoją siłę.


Coraz częściej myślę, że chciałabym pokazać to innym mamom.

Tym w edukacji domowej.

Tym, które mają dzieci z niepełnosprawnością.

Tym, które czują, że nie mają prawa do swojego świata.


Chciałabym, żebyśmy zobaczyły, że mamy to prawo.

I że nawet w tych trudnych warunkach, w ograniczeniach, w zmęczeniu – można coś odnaleźć.

Siebie. Choćby na chwilę.


Nie wiem jeszcze, czy to będzie vlog, czy posty.

Nie wiem, czy długie, czy krótkie.

Ale wiem, że to dojrzewało we mnie długo.

I chyba już się ugotowało 🍲💚


Chwilowamama – witaj w tej przestrzeni.

Dla mnie. Dla Ciebie. Dla nas 🫂❤️



Komentarze

  1. Przy Sercu Mamy14 lipca 2025 02:24

    To jest dokładnie to, czego potrzebuję. Będę czytać 🌿🧡

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wioletta14 lipca 2025 02:49

      Tak się cieszę, że to do Ciebie trafiło. Mam ogromną nadzieję, że znajdziesz tu dla siebie jeszcze wiele czułości, wsparcia i światła 🌱🧡 Ściskam Cię ciepło – Chwilowamama🌿

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mama na pełen etat. I na wszystkie inne też

Obraz
Kiedy ktoś pyta mnie, czy pracuję zawodowo, mam ochotę się roześmiać. Albo poprosić o kawę i godzinę rozmowy ☕💬 Bo jak w kilku zdaniach opowiedzieć o tym, co robię każdego dnia, skoro nie mam etatu, umowy, wypłaty? Jestem na 100% mamą 👩. I na 100% żoną 💑. A przy okazji – pedagogiem, terapeutką, kucharką, specjalistką od emocji, prania, gotowania, planowania, naprawiania i ogarniania. Kobietą, która robi wszystko, tylko nie ma za to wypłaty. Ale za to ma dom 🏡. Żywy, tętniący, pełen obecności. I to jest mój etat. Od ponad dwudziestu lat. Nie jestem wyjątkiem. Wiem, że wiele z nas, kobiet, matek, działa w podobnym rytmie. W rytmie niedocenienia. W rytmie niewidzialnej pracy. W rytmie, w którym powodów do radości często jest mniej niż tych, które frustrują, przygniatają, wysysają energię. Dlatego trzeba mieć naprawdę mocną głowę 🧠. I dobre serce ❤️. I wytrzymałość. Nie da się być na 100% w dwóch miejscach naraz. Kiedy próbowałam łączyć dom z pracą zarobkową, coś zawsze się sypało. Al...
Czytaj więcej

Autyzm to nie choroba. To inny sposób bycia w świecie.

Obraz
  Autyzm nie jest chorobą, którą trzeba wyleczyć. Nie jest też „dziwactwem” ani brakiem wychowania. Autyzm to inny sposób odbierania świata — intensywniej, głębiej, czasem trudniej. To nadmiar dźwięków, emocji i bodźców, które dla większości ludzi są niezauważalne. To inny rytm, inne tempo, inna mapa rzeczywistości. Osoby w spektrum autyzmu po prostu doświadczają świata inaczej. Czasem potrzebują ciszy, rutyny, przewidywalności. Czasem unikają kontaktu wzrokowego — nie dlatego, że nie chcą relacji, tylko dlatego, że to dla nich zbyt intensywne. Jak powiedziała Joanna Ławicka: „Autyzm to odmienny sposób bycia i rozwoju, nie zaburzenie, które trzeba naprawić.” To właśnie zmiana perspektywy — z „naprawiania” na rozumienie — daje ludziom w spektrum przestrzeń, by mogli po prostu być sobą. Jacek Kielin przypomina, że nie powinniśmy „robić czegoś dla” osoby w spektrum, ale „być z nią” — współuczestniczyć, wspierać, budować relację. Bo dorosłość w spektrum nie zaczyna się w dniu osiemnast...
Czytaj więcej

Między stałością a światem. Nasza droga przez dorosłość w spektrum🌿

Obraz
  Oprowadzanie po świecie dorosłości nie kończy się w chwili, gdy dziecko osiąga pełnoletność. Tak naprawdę zaczyna się wtedy na nowo — inaczej, trudniej, delikatniej, ale jeszcze bardziej świadomie. Ostatnio wybraliśmy się na Wawel, korzystając z listopadowych darmowych wejść. Okazja była właściwie z dnia na dzień, więc spontanicznie z niej skorzystałam. I dopiero później przypomniałam sobie, że spontaniczność w spektrum nie jest tym samym, co spontaniczność w neurotypowości. Zmiana planu, brak przygotowania, zaburzenie rutyny — to wszystko ma swoją cenę. Był więc sprzeciw, marudzenie, pytania „po co i dlaczego”. Ale samo zwiedzanie okazało się dla niego wartościowe i naprawdę ciekawe. Emocje przed i po były trudne — doświadczenie samo w sobie było dobre. I to jest właśnie ten balans, który jako rodzic w spektrum uczę się trzymać każdego dnia. Szanuję rutynę, bo wiem, że daje stabilność. Ale wiem też, że jeśli nigdy nie wprowadzę niczego nowego, to nie nauczę go elastyczności ani ...
Czytaj więcej